آنقدر بیراهه رفتم تا دو چشمم کور شد

شب شکست،پيمان شکست،عهدي شکست،قلبي شکست

از شکست هر شکستي بر دلم آهي نشست

هیچ شباهتی به یوسف نبی ندارم

نه زیبا هستم،

 نه رسولم،

 و نه عزیز کرده ام؛

 فقط در چــاه افتادم...

امروز یک مرده شور را دیدم

آنچنان زیبا می شست که لکه ای هم باقی نمی ماند

اما نمی دانم چرا پدرم از او خوشش نمی آید!

ومدام گریه می کند و مادرم نیز نفرینش...

او که مرد خوبی است، من دوستش دارم

فقط کاش ناخن هایش را میگرفت

تمام بدنم را زخم کرد...

و اولین باریه که بعد تو

کسی رو دوست دارم

فکر میکردم تو همدردی

اما نه!!! تو هم دردی...

سلام تو رو خدا برام دعاکن یه

مشکلی برام پیش اومده که فقط

خدا میتونه درستش کنه بدجور

گرفتارم. تو رو خدا دعام کن

این متن آهنگ وبلاگمه خواهشا بذارین آهنگ

لود بشه بعد بااون بخونین

خبری ازت نبود و خیلی بی تاب تو بودم
اومدم سراغت اما پر گریه شد وجودم

خیلی دلتنگ تو بودم گل مهربون و نازم
نمیدونم چرا اینجام یا اصلا چم شده بازم

اون همه قول و قرارو اومدم یادت بیارم
اما انگار دیگه راهی واسه برگشتن ندارم

اینجا گل بارونه امشب چقد این فضا غربیه
چرا من هیچی نمیگم چرا میخندم عجیبه

آخه مجبورم بخندم کسی اشکامو نبینه
حالا کو تا باورم شه سرنوشت من همینه

به نظر میاد که امشب از قلم افتاده باشم
آرزوم بود که من امشب پیش تو وایساده باشم

چه لباسای قشنگی بهت میاد چقد عزیزم
تو میخندی و من از دور دارم اشکامو میریزم

خوش سلیقه ام که بودی اره بهتر از من اونه
سر تره ازم میدونم اون که میخواستی همونه

تاره فهمیدم حسودم دست تو تو دست اونه
ای خدا انگاری اونم نقطه ضعفمو میدونه

حالا تو دست تو حلقست دست اون حلقه تو دستات
یا من اشتباه میبینم یا دروغ بود همه حرفات

بله رو بگو گل من تو ازم خیری ندیدی
آرزوم بود که ببینم تو تو رختای سفیدی

حالا هر دو حلقه داریم تو تو دستت من تو چشمام
تو زدی من اما موندم زیر قولت روی حرفام

برو خوشبخت عزیزم تو ازم خیری ندیدی
آرزوم بود که ببینم تو تو رختای سفیدی

بله رو بگو گل من بگو و شرشو بکن
منو زندگی بی تو باورم نمیشه اصلا

داره سردم میشه کم کم خیسه از اشکام لباسم
همه گریه ها مو کردم اشکی یم نمونده واسم

میزنم بیرون از اینجا بله رو میگی نباشم
میرم اون بیرون یه گوشه دست به دامن خدا شم

بله رو گفتی تموم شد دیگه این اخر کاره
هی میخوام بگم مبارک ولی بغضم نمیذاره

هق هقم تبریك من بود واسه تو گریه کردم
قطر ه قطره های اشکو به تو امشب هدیه کردم

امشب تو جشنت عزیزم نمیدونی چی کشیدم
اما کاش اشکام نبودن تورو واضح تر میدیدم

دیگه چشمام نمیبینه دستمم نمی نویسه
دلخوشیم همین یه نامه ست گرچه اینم خیس خیسه

آخرین جمله ی نامه م این از ته وجودم
برو خوشبخت شی عزیزم خیلی عاشق تو بودم

آرامم مثل مزرعه ایی که

محصولش را ملخ ها خورده اند

دیگر نگران داس ها نیستم

آنجایی که باد نمی ورزد

آدم ها دو دسته اند

آنهایی که بادبادکشان راجمع میکنند

آنهایی که می دوند تا بادبادک بالابماند

و اما من!آیا بدوم یا جمع کنم؟

نمیدونم

نمیدونم بعد مرگ من کی اینجا

می نویسه که علیرضا مرد

دیگه منتظر آپ این وبلاگ نباشین

تورو خدا حلالش کنین

با من چیکار کردی که روزی صد

بار از خدا تقاضای مرگ میکنم

عیب نداره مهم تویی که خوشبختی

انشالله همیشه خوشبخت باشی

گناهش گردن خودت...

 مثل آن مسجد بین راهی تنهایم

هرکس هم که می آید مسافر است

می شکند

هم نمازش را هم دلم را

بعد می رود....

حالم را پرسیدند

گفتم رو به راهم

اما هیچکس ندانست

رو به راهی هستم

که تو رفته ایی

بعد رفتنت عزیزم بس که تنهایی کشیدم

قامتم خمیده از بس عشقتو به دوش کشیدم

تو غم بی همزبونی هی می کشتم لحظه هامو

رو ی برگه های شعرم خالی کردم عقده هامو

خاطرت جمع هر جاباشی توی غربت یه کسی هست

خاطراتت زندگیشه اون غریبه خاطرت هست

اون که تو هفت آسمونش یه ستاره هم نداره

اون منم که دلخوشیشه گل من کسی رو داره

مثل دیگرون نبودم سر راه تو نبستم

میدونستم نمیایی و چشم به جاده ها نشستم

خاطرت جمع تو دل من تو حسابت پاک پاکه

این خطای دل من بود اون که افتاده به خاکت

تو روزایی که نبودی نمیدونی چی کشیدم

صبح تا شب زخم زبون از هرغریبه ایی شنیدم

گل من سرت سلامت تو که خوش باشی غمم نیست

این همیشه آرزومه پس دلیل ماتمم نیست

دیگه از گریه گذشته به جنون کشیده کارم

تو که خوشبختی عزیزم دیگه غصه ایی ندارم

در لحظه ها ي آخر ديدار بنشين اي تا

هميشه زنده در پندار بنشين

خوش ميروي اما درنگي كن به رفتن ما را به

دست گريه ها مسپار بنشين

از پا نشستم تا تو برخيزي به صد كام

خواهي كه برخيزم ز جان يك بار بنشين

من بي تو هرگز خواب را باور ندارم اي

جاودان در ديده ي بيدار بنشين

لطف خدا را ديده ام در شاخ و برگت روزي

درختي ميشوي پر بار بنشين

تا گل برآيد خار در چشمم نشيند من

باغبانم اي گل بي خار بنشين

از سينه ي من لحظه يي اي درد برخيز در

پيش رويم ساعتي اي يار بنشين

من تاب بار درد دوري را ندارم از شانه ام

اين بار را بردار بنشين

تا داد دل از ديده ي گريان ستانم در لحظه

هاي آخر ديدار بنشين

تو را دوست دارم

در این باران

می‌خواستم تو

در انتهای خیابان نشسته باشی

من عبور کنم

سلام کنم

لبخند تو را در باران می‌خواستم

می‌خواهم

تمام لغاتی را که می دانم برای تو

به دریا بریزم

دوباره متولد شوم

دنیا را ببینم

رنگ کاج را ندانم

نامم را فراموش کنم

دوباره در آینه نگاه کنم

ندانم پیراهن دارم

کلمات دیروز را

امروز نگویم

خانه را برای تو آماده کنم

برای تو یک چمدان بخرم

تو معنی سفر را از من بپرسی

لغات تازه را از دریا صید کنم

لغات را شستشو دهم

آنقدر بمیرم

تا زنده شوم